Rozmowy religijne z małymi dziećmi – ks dr Julian Młynarczyk

Wspaniały podręcznik dydaktyczny, dzięki któremu w prosty i skuteczny sposób wytłumaczysz swojemu dziecku – lub podopiecznemu – zagadnienia wiary katolickiej. Książka zawiera gotowe scenariusze rozmów, podane w sposób rozumowy, ale dopasowany do wieku dziecka. Wyjaśnia niemal wszystkie zagadnienia, które powinno znać katolickie dziecko.

Znajdziesz w nim:

• Praktyczne przykłady i jasne objaśnienia, które możesz od razu wykorzystać.
• Spis treści i gotowe scenariusze, które poprowadzą Cię krok po kroku.
• Naukę zgodną z wielowiekową Tradycją Kościoła, wolną od modernistycznej zgnilizny.

To nie jest zwykła książka – to narzędzie, które pomoże Ci mądrze i skutecznie przekazać wiarę najmłodszym.

Książka dedykowana dla rodziców, nauczycieli, katechetów, wychowawców.

Odpowiednia dla dzieci od wieku przedszkolnego, do 12. Roku życia.

Poniżej przykłady rozmów i spis treści. 

Z zachwytem patrzymy na arcydzieła dłuta czy pędzla i z podziwem mówimy o tych ludziach, którzy potrafili piękno przelać na płótno albo utrwalić w bryle marmuru. Z czasem jednak obraz, choćby najwięcej po mistrzowsku namalowany, zniszczy się, i rzeźba w proch się rozsypie. Jest coś trwalszego od płótna i marmuru, nad czym popracować warto – coś, co, gdy z naszym współdziałaniem stanie się pięknym, to pięknością swoją przewyższy wszystkie arcydzieła świata; coś, przez co zyskać możemy nieśmiertelną zasługę przed Bogiem i ludźmi, jeżeli do stworzenia tej piękności czynną i ochotną przyłożymy rękę.

Cóż to za praca? To kształcenie duszy dziecięcej. Dusza ma zapewniony byt na wieki. Gdy w tę duszę rzucimy dobre ziarno nauki Bożej, gdy ją uczynimy piękną, dokonamy dzieła większego i trwalszego, niż największy artysta pędzla czy dłuta. Do takiego dzieła warto rękę przyłożyć. Jeszcze dlaczego warto? Bo przez to my sami staniemy się lepszymi. Gdy na dziecko, powierzone pieczy naszej, patrzymy okiem wiary, gdy w nim – oprócz zewnętrznego wyglądu – widzimy jeszcze ducha nieśmiertelnego jako obraz Boży, wtedy i w nas budzą się lepsze myśli. W czystych źrenicach oka dziecięcego dojrzymy odbicie świętości i dobroci Bożej. Wtedy też odczujemy wzniosłość i świętość zadania – w tej duszyczce rozniecić zapał do dobrego, wyhodować w niej te dobre nasiona, jakie Stwórca tam złożył. To wszystko nas samych zwróci do rzeczy wyższych i szlachetniejszych.

Kiedy praca nad upiększeniem duszy dziecięcej uwieńczona będzie powodzeniem? Na pierwszy rzut oka zdawałoby się, że wtedy, gdy posiądziemy całą umiejętność w wychowaniu dzieci. I rzeczywiście – umiejętność wychowania i pewne wykształcenie pedagogiczne jest tu potrzebne. h 7Ale skutek pracy nad dziećmi nie od tego jedynie zależy. Zależy on głównie od wyrobienia naszego wewnętrznego. Wtedy nauczymy dziecko kochać Boga, gdy miłość Boża nie będzie nam obca; odzwyczaimy je od kłamstwa, gdy sami będziemy kochali prawdę – i tak ze wszystkimi cnotami. Słowa nasze i przemówienia do dzieci będą posiadały szczególniejszą moc i siłę i na pewno trafią do ich serc, jeśli będą płynęły z naszego głębokiego przekonania. Dziecko bowiem zdoła przeniknąć i odczuć więcej niż człowiek dorosły, bo dusza dziecka jest jeszcze niezbrukana niczym i daleko bardziej wrażliwa, niż nam, starszym, się zdaje. Dziecko pod względem uczucia naprawdę nigdy nie da się oszukać.

Jeżeli chcemy duszę dziecka upiększyć i serce uszlachetnić, pamiętać należy o jednej ważnej zasadzie: nigdy nie można lekceważyć dziecka ani jego pojęć dziecinnych. Inaczej na zawsze zamkniemy sobie dostęp do jego wnętrza. Winniśmy nagiąć się do pojęć dziecinnych i te pojęcia rozwijać i podnosić. To nie jest bynajmniej łatwą rzeczą. Wymaga pracy nad sobą i pewnego zaparcia się siebie. Ale w nagrodę za to mamy miłe wrażenie szczerości, bo w świecie dziecięcym nie ma ani obłudy, ani blichtru światowego, ani fałszu. Ogromne zadowolenie w pracy religijnej nad dziećmi mamy z tego, gdy widzimy pierwsze budzące się do życia pojęcia o Bogu, pierwszą dziecięcą miłość ku Stwórcy – tak prostą, tak naturalną, że bez rozrzewnienia na to patrzeć nie można. Wreszcie – jak artystę-malarza czeka chwała wobec ludzi i świata – tak nas, którzy duszę kształtujemy, czeka wieniec chwały nieśmiertelnej. Tylko już nie wobec ludzi i świata, ale wobec Boga i aniołów, bylebyśmy tę pracę naszą uświęcili dobrą intencją.