Jak biliśmy Ruskich - Tomasz Pichór

Opis wydawcy.

Rosja od stuleci przekonuje Europę, że jest ogromna i niezwyciężona. Polska historia mówi jednak coś zupełnie innego.

Orsza, Kłuszyn, kampanie Batorego, Kreml, Warszawa, Komarów i Niemen — Jak biliśmy Ruskich przypomina zwycięstwa, które nie były legendą, lecz rezultatem dobrego dowodzenia, organizacji, manewru i odwagi.

To nie patriotyczne pocieszenie ani wymachiwanie szabelką, lecz trzeźwa opowieść o tym, dlaczego z Rosją wygrywaliśmy, dlaczego przegrywaliśmy i czego historia może nauczyć nas dzisiaj.

Bo Rosja nie jest niezwyciężona. I nigdy nie była.

„Jak biliśmy Ruskich” Tomasza Pichóra to książka potrzebna właśnie dziś, gdy rosyjska propaganda znów próbuje przekonać Europę, że Rosja jest wieczna, ogromna i niezwyciężona. Polska historia mówi jednak coś zupełnie innego.

Orsza, Kłuszyn, kampanie Batorego, polska załoga na Kremlu, Warszawa, Komarów i Niemen w 1920 roku — to nie legendy, lecz konkretne przykłady. Rosję można było zatrzymać, pobić i zmusić do odwrotu. I zwykle nie przewagą liczebną, bo tej Polsce często brakowało. Zwyciężaliśmy dzięki lepszemu dowodzeniu, manewrowi, organizacji, technice i odwadze — zwłaszcza wtedy, gdy państwo potrafiło działać sprawnie i konsekwentnie.

To nie jest książka o machaniu szabelką ani zbiór patriotycznych pocieszeń. To trzeźwa opowieść o tym, dlaczego z Rosją wygrywaliśmy, dlaczego później przegrywaliśmy i jakie wnioski można z tego wyciągnąć dzisiaj. Bo klęski bywają równie pouczające jak zwycięstwa.

Po tej lekturze trudniej uwierzyć w dwa równie fałszywe mity: o rosyjskiej niezwyciężoności i o Polsce skazanej na rolę wiecznej ofiary. Pichór przypomina Polskę, która potrafiła zwyciężać — nie po to, by krzepić serca, lecz dlatego, że tak właśnie wyglądała historia.

Bo Rosja nie jest niezwyciężona. I nigdy nie była.

TOMASZ PICHÓR — wydawca, autor i z wykształcenia politolog, co po latach obserwowania polskiej polityki traktuje już nie jako zawód, lecz jako okoliczność łagodzącą.

Od ponad dwudziestu lat zajmuje się mediami, książkami i cudzymi tekstami. Dzięki temu nauczył się rzeczy najważniejszej: większość zdań można skrócić, poprawić albo przynajmniej opatrzyć przypisem, w którym autor wyjaśnia, co właściwie miał na myśli.

Napisał Thatcheryzm, Stanisława Augusta przez dziurkę od klucza oraz Największych zdrajców Polski. Tylko jedna z tych książek opowiada o teraźniejszości, choć autor nie zdradza która.

Publikował w brytyjskim „Matrix: A Review for Printers and Bibliophiles”. Do paryskiej „Kultury” Jerzego Giedroycia zdążył załapać się rzutem na taśmę — tuż przed zamknięciem pisma. Uważa to za swoje największe osiągnięcie logistyczne i dowód, że czasami naprawdę wystarczy przyjść na czas.

Prowadzi Rambler Press, gdzie wydaje książki w nakładach na tyle małych, by pamiętać każdy egzemplarz z imienia, i na tyle starannie, by później nie mieć ochoty niczego w nich poprawiać. Interesuje się historią, polityką, dawną typografią i sztuką książki — w kolejności zależnej od pory dnia.

Lubi ludzi, którzy mają coś do powiedzenia, lecz prawdziwym nabożeństwem darzy tych, którzy wiedzą, kiedy przestać mówić. Sam wciąż się tego uczy, czego najlepszym dowodem jest niniejszy biogram.