Gry imperialne. Między Imperium Europejskim a Uporządkowaną Anarchią - Tomasz Gabiś

Prawdopodobnie najbardziej politycznie niepoprawna książka roku. O Imperium Europejskim, Uporządkowanej Anarchii, starych i nowych ideologiach, polskiej polityce Pamięci między Niemcami a Rosją, z mowami imperatorów, monologami błaznów, definicjami i profecjami, spuścizną archiwalną, wypisami z teorii i historii, z opiniami, jakich próżno szukać tam, gdzie większość ich szuka, i z bohaterami, o których inni boją się nawet pomyśleć, a inni wręcz nie chcą słyszeć, a już na pewno nie tak. Czyli książka dokładnie taka, jakiej dziś potrzeba.

Wydanie II bardzo rozszerzone. W gruncie rzeczy nowa książka.

Przestrzegałem niejednokrotnie, że jeśli elity aktualnie rządzące Europą oraz naczelne organy Unii Europejskiej nadal dążyć będą do urzeczywistnienia błędnej i szkodliwej dla narodów europejskich koncepcji jedności europejskiej, to jedynie pogłębią i przyspieszą proces degradacji Europy. I tak właśnie się stało. Jeśli rzeczy dalej będą się toczyć w tym samym kierunku, Europa nie tylko całkowicie utraci, jak się dzisiaj mawia, polityczną i gospodarczą sprawczość, ale w ogóle opuści historię jako podmiot polityczny, gospodarczy i kulturalny. [] Czy z tego światowego tumultu, tego wrzenia świata narody europejskie wyjdą mimo wszystko jako zdolne do zbudowania nowej jedności Europy? Czy porzucą pełne pychy fantazje? Czy uda im się, zwłaszcza nowym elitom europejskim, przezwyciężyć mentalną czy też kognitywną zapaść []? Jeśli się nie uda, wówczas jak to obrazowo ujął Raphal Glucksmann skończymy jako szmata do podłogi dla imperiów. Gdyby jednak tak się stało, gdyby Imperium Europejskie miało przetrwać tylko jako nasze wewnętrzne Imperium, to zawsze pozostanie w odwodzie stara, dobra Uporządkowana Anarchia, będąca odwrotną, komplementarną stroną Imperium i drugą, najważniejszą manifestacją europejskiego ducha.

Tomasz Gabiś (ur. 1955), publicysta, tłumacz, redaktor Stańczyka, były zwolennik (intelektualny) radykalnej lewicy spod znaku zachodniej rewolty studenckiej 1968 r., później konserwatywny liberał, monarchista-reakcjonista, prawicowy anarchista, narodowy konserwatysta, narodowy rewolucjonista, konserwatywny rewolucjonista, postkonserwatysta, euroimperialista, a dziś, gdy ktoś go o to zapytuje, manarchista.