Święty Józef - o. Maurycy Meschler

Książka autorstwa jezuity o. Maurycego (Moritza) Meschlera. Autor w oparciu o Pismo św. posiłkując się Tradycją oraz dziełami sztuki chrześcijańskiej kreśli obraz oblubieńca Maryi i opiekuna Jej Syna – Boga.
Autor wydobywa i ukazuje Św. Józefa – “Cień Ojca niebieskiego” –  w jego relacji do Chrystusa i Maryi, a także wyjaśnia jego rolę względem Kościoła Świętego oraz każdego żyjącego w nim wiernego.
Książki o. Meschlera pokazują jak w praktyce korzystać z przewodnictwa Maryi i Józefa na drogach życia wewnętrznego oraz w działalności zewnętrznej. Poznawanie Maryi i Józefa przez jego dzieła stanowi prawdziwą szkołę codziennego życia zgodnie z planem Bożej Opatrzności.

Autor: O. Maurycy Meschler S.J.

Rok wydania: 2021
Stron: 132
Format: 13 x 19
Oprawa: miękka

Imprimatur:
Poznań, dnia 25 lutego 1913.
† X. Dalbor
Wikariusz Generalny

Bywają ludzie i krajobrazy, które już przy pierwszym wejrzeniu uderzają pięknością; dość rzucić wzrokiem, aby się czuć do nich pociągniętym, aby podziwiać i kochać. Na świecie Bożym spotykamy prócz tego inne jeszcze, mniej pociągające zjawiska, które wymagają bliższego przyjrzenia się i gruntowniejszego badania; potem dopiero ukazuje się ich piękność i wspaniałość. Być może nawet, że wielkość ich polega właśnie na tej skromnej niepozorności. Podobnie rzecz się ma ze Świętymi. I oni różnią się blaskiem i wspaniałością jak gwiazdy na niebie (I. Kor. 15, 41), a ci, którzy dla oka naszego wydają się najbardziej niepozornymi, są może w istocie bardzo wielkimi, a kto wie, czy nie największymi. [fragment Przedmowy]

O. Reginald Garrigou-Lagrange o św. Józefie:

Opinia, że św. Józef jest największym ze świętych po Matce Bożej, staje się coraz powszechniejsza w Kościele. Nie wahamy się patrzeć na pokornego cieślę jako wyższego w łasce i wiecznej chwale niż patriarchowie i największy z proroków – św. Jan Chrzciciel, a także apostołowie, męczennicy i wielcy doktorzy Kościoła. Ten, kto jest najmniejszy w głębi swej pokory, ze względu na wzajemne powiązanie cnót, jest największy w szczytach swej miłości: „Kto bowiem jest najmniejszy wśród was wszystkich, ten jest wielki”.

Doktryna o prymacie św. Józefa została zatwierdzona przez Leona XIII w encyklice Quamquam pluries, z 15 sierpnia 1899 r., napisanej w celu ogłoszenia św. Józefa patronem Kościoła powszechnego. „Bez wątpienia godność Matki Bożej jest tak wysoka, że nic większego stworzyć niepodobna. Ponieważ jednak św. Józef połączony był z Przenajświętszą Dziewicą węzłem małżeńskim, przeto niezawodnie najbardziej zbliżył się do owej wzniosłej godności, którą Bogurodzica wszystkie stworzenia o wiele przewyższyła. Małżeństwo bowiem jest najbardziej istotną społecznością i związkiem, i dlatego z natury swej domaga się wzajemnej wspólnoty wszystkich dóbr małżonków. Jeżeli zatem Bóg przeznaczył św. Józefa na małżonka Najświętszej Dziewicy, to uczynił go z pewnością nie tylko towarzyszem Jej życia, świadkiem Jej dziewictwa, obrońcą Jej cnoty, ale przez związek małżeński także uczestnikiem w Jej wzniosłej godności.”

Jego misja była podwójna.
Jeśli chodzi o Maryję, ochronił Jej dziewictwo, zawierając z Nią prawdziwe, lecz całkowicie święte małżeństwo.
Jeśli chodzi o Słowo Wcielone, Józef czuwał nad Nim, opiekował się Nim i przyczyniał się do Jego ludzkiej edukacji. Nazywany jest przybranym ojcem, lecz termin ten nie oddaje w pełni tajemniczej, nadprzyrodzonej relacji między nimi.

Tym, co uderza nas najbardziej w roli św. Józefa do końca czasów, jest fakt, że są w niej zebrane w godny podziwu sposób pozornie przeciwstawne prerogatywy. Jego wpływ jest powszechny w całym Kościele, a jednak, podobnie jak Opatrzność Boża, pochyla się on nad najdrobniejszymi detalami; „wzór robotnika” interesuje się każdym, kto się do niego zwraca. Jest najbardziej uniwersalnym świętym, a mimo to pomaga ubogiemu człowiekowi w jego codziennych potrzebach. Jego działanie dotyczy przede wszystkim porządku duchowego, a jednak rozciąga się na sprawy doczesne; jest podporą rodzin i wspólnot, nadzieją chorych. Czuwa nad chrześcijanami we wszystkich warunkach, ze wszystkich krajów, nad ojcami rodzin, mężami i żonami, dziewicami konsekrowanymi; nad bogatymi, aby ich natchnąć do miłosiernego rozdzielania swego majątku, i nad ubogimi, aby im pomóc. Zwraca uwagę na potrzeby wielkich grzeszników i dusz zaawansowanych w cnocie. Jest patronem szczęśliwej śmierci, przegranych spraw; jest postrachem demonów, a św. Teresa mówi nam, że jest przewodnikiem dusz wewnętrznych na drogach modlitwy. Jego wpływ jest cudownym odbiciem Boskiej Mądrości, która „Sięga potężnie od krańca do krańca i włada wszystkim z dobrocią. ” (Mdr 8, 1).

Źródło: Garrigou-Lagrange R. Matka Zbawiciela a nasze życie wewnętrzne [tłum. Matris].

W niniejszym wydaniu wprowadzono konieczne uwspółcześnienia w zakresie ortografii, pisowni łącznej i rozłącznej oraz pisowni wielką i małą literą. Niektóre z wyrażeń doprecyzowano, z dbałością o to, aby nie ingerować w warstwę merytoryczną.