Na wyżyny! - Bernard Welzel

W niniejszej książce znaleźć można praktyczny przewodnik na drodze do szczęścia prawdziwego.
Wiele osób oddaje się, poświęca Matce Bożej. Czytelnik znajdzie tutaj odpowiedź na pytanie: W jaki sposób żyć oddaniem się Maryi na co dzień?

Autor czerpie głównie z tradycji św. Ignacego Loyoli i św. Ludwika de Montfort oraz Świętych Karmelu, wprowadzając czytelnika w sposób jasny i prosty w praktykę zupełnego oddania się Niepokalanej.
Polecał ją św. Maksymilian M. Kolbe, stanowiła część „podręcznika Niepokalanowian” za jego życia. Znajduje się w niej wiele cennych wskazówek pomocnych w codziennej wędrówce na wyżyny.

Wiele osób powierza się Matce Bożej, Jezusowi przez ręce Maryi, poświęca Jej Niepokalanemu Sercu. Jednak co takie poświęcenie oznacza, jak je realizować w codziennym życiu, w każdej chwili?

Pisma św. Ludwika de Montfort mogą nie być w pełni zrozumiałe dla współczesnego człowieka. Ćwiczenia Ignacjańskie, tak pomocne dla wielu osób, wydają się nie współgrać z drogą zupełnego zdania się na Niepokalaną. Z kolei wielcy Święci nauczyciele modlitwy kontemplacyjnej, żyjący w klasztorach, jak św. Teresa z Avila, zdają się być odlegli od życia zwykłego człowieka.

Autor książki, oferując praktyczny przewodnik spajający i wyjaśniający najistotniejsze elementy ich nauczania, rozjaśnia prawdziwie maryjną drogę na wyżyny doskonałości.

„Na tej drodze urabia się i przekształca stopniowo i niezawodnie cała nasza struktura wewnętrzna. Pod kierunkiem i pod stale wzrastającym wpływem Matki Bożej, zaczynamy istotnie „nowe życie”; to ofiarowanie się Jej staje się dla nas naprawdę „drogą ku wyżynom”.” [fragment]

 
 W niniejszym wznowieniu dokonano nieznacznych zmian, tj. uwspółcześnienia słów i zwrotów:
Marja – Maryja; tem/czem – tym/czym, niemi – nimi, mojemi – moimi, a także końcówki em – ym, iem – em itp.; kwestję – kwestię, twojem – twoim, liturgji – liturgii, zakrystją – zakrystią, patrjarchów – patriarchów, Eucha-rystji – Eucharystii itp.; Betleem – Betlejem; p.t. – pt., t. zn. – tzn., t.j. – tj, prosić Jej/Matki Bożej – prosić Ją/ Matkę Bożą itp.; nawskróś – na wskroś; patrzały – pa-trzyły; liljowym – liliowym,
oraz pojedynczo występujących w tekście:
królowę – królową; okrom – oprócz; nieprzyjacioły wasze – nieprzyjaciół waszych; li-tylko – tylko; wiela – wiele; talenta – talenty; Marjańskie – Mariańskie; ni dziś, ni jutro – ani dziś, ani jutro; osobliwie – szczególnie; miast – zamiast; tedy – więc; posiędziemy – posiądziemy; dzi-wować – dziwić; poniechać – zaniechać; zadosyćuczynień – zadośćuczynień ; żywie – ożywia; jeno – tylko; poczyna – zaczyna,
a także pisownię łączną i rozłączną, małą i wielką literą.
Dopisek „Droga do szczęścia” na okładce został dodany przez wydawcę (na podstawie Przedmowy Autora).

Imprimatur oryginalnego wydania
Z Książęco-Metropolitalnej Kurii.
Kraków, dnia 3 kwietnia 1933.
† Adam Stefan