Salve Regina - Konstanty Maria Żukiewicz OP

Opracowana w formie rozmyślań majowych książka zawiera wnikliwą analizę hymnu Salve Regina. Autor, rozmiłowany w Maryi o. Żukiewicz wprowadza czytelnika w głąb Jej miłosiernego, Niepokalanego Serca, aby dzięki temu mógł się “do Niepokalanej dostroić” i znaleźć w Niej prawdziwe oparcie i źródło harmonii w życiu.

Imprimatur:
Lwów, dnia 11 kwietnia 1932.
Kuria Metropolitalna
† Bolesław Abp.
Ks. Z. Hałuniewicz
kanclerz

 
W żywocie św. Bernarda jest zapisany szczegół, że kiedy często pozdrawiał Bogarodzicę tymi słowami: „Salve Regina” usłyszał odpowiedź: „Salve Bernarde”.
Ale na taką odpowiedź potrzeba sobie zasłużyć przez wprowadzenie ładu i harmonii w życiu, przez rzetelną pracę nad duszą, przez unikanie słodkich nawet omamień.
(…)
Serce, Jej oddane; i ofiarowane, Jej własnością się stanie, więc jak nad własnością czuwać będzie, serca się swego wyrzec nie może, więc własnością Jej być nie przestanie, więc z Nią wspólnie czuwać będziesz. Tym czuwaniem, które nie godzi się, nie tylko na zły czyn, czy słowo, ale nawet dobrowolną myśl złą, uważa — za sprzeniewierzenie się Dziewicy Niepokalanej i Matce najlepszej…
Wołaj Matko — wołaj, ponad ponęty tej ziemi, ponad głosy, co wróżą szczęście a gotują zgubę — i niech serce przechodzi i mija, żadnej z tych ułud nie wita, każdą żegna od razu, aż Twoje wołanie posłyszy i Tobie powie, tylko Tobie: Witaj!
(…)
Przyszło ich dwoje, Maryja z Jezusem, z domu Ojca i przyniosło bogactwo Ojczyzny. Wygnańcy mają przystań gdzie mogą odetchnąć: Krzyż, a u stóp krzyża stojąca Maryja.
(…)
Im jaśniej błyszczą nam ideały Chrystusa i Maryi, tym straszniejszą nasza nędza, tym dotkliwiej szaleje dokoła nas nienawiść narodów, namiętności, zbrodnie, obojętność bliźnich, pokusy, niebezpieczeństwa, zguby! Więc nic dziwnego, że w okrzyku apostoła, rozpoznajemy siebie: „chcę rozwiązanym być i być razem w górze z Panem” (Filip. 1, 23).
A tymczasem odetchnąć, wzmocnić się i dalej walczyć, jeśli siły opadają, przywołać nie na usta tylko — ale do serca pieśń: Do Ciebie wołamy wygnańcy…
(…)
Modlimy się do Matki Boskiej, i my Polacy najwięcej się do Niej modlimy, więc nie za mało jest u nas modlitw! Lecz te modlitwy nazwałbym urzędowymi, w pewnych chwilach i warunkach są one do Niej zaniesione, prócz nich potrzeba nam modlitw krótkich, serdecznych, natychmiastowych, strzelistych, a one wszystkie w westchnieniach się mieszczą.
I tych westchnień do Matki Boskiej jest u nas za mało.
Więc gdy ból dojmuje, — wspomnij o Niej!
Gdy rozpacz się wciska, — wezwij Ją!
Gdy pokusa nęci, — zwróć się do Niej!
A wtedy przekonasz się, westchnieniem cudów i miłości będzie dla ciebie — Maryja.
(…)
Maryja jest łaskawą dla potrzebujących, litościwą dla grzesznych, ale słodką dla ustawicznie wpatrujących się w Nią.
(…)
Potrzeba umieć bronić. Adwokat ma skarbnicę, z której czerpie, paragrafów, ustaw, gra na nerwach sędziów i często wygrywa. W ręku Maryi skarbnica, ale nie ziemska skarbnica, spłynęła w Nią krew Syna, męka Jej serca, zasługi Świętych, z tego czerpie. Maryja wszechpośredniczka łask, okazuje Bogu krzyż, zaklina prośbą Matki! Dwie czary w Jej ręku, zasług Chrystusa i naszej nędzy. [fragmenty]
 
 
W niniejszym wydaniu dokonano korekty w zakresie ortografii i gramatyki. Niektóre wyrażenia uwspółcześniono, z dbałością o to, aby nie ingerować w warstwę merytoryczną.