Sekty judeochrześcijańskie (i inne) w Polsce - Mieczysław Skrudlik

Książka doktora Mieczysława Skrudlika jest ważnym świadectwem działalności sekt na terenie Rzeczypospolitej Polskiej.

Autor dowodzi, że niewidzialna, kierownicza rękapociąga za sznurki, sterując działalnością sekciarzy, których celem jest osłabienie Kościoła katolickiego i przeniknięcie do jego wnętrza. Jak wiadomo, judeochrześcijanie weszli już do struktur kościelnych i podkopują fundamenty wiary katolickiej, rozpowszechniając kłamstwa, jakoby godziwe było tolerowanie, a nawet świętowanie Chanuki, oraz twierdząc, że Żydzi wciąż pozostają narodem wybranym.

Uznaliśmy ponadto za konieczne przybliżyć czytelnikowi, choćby w zarysie, historię globalnego ścierania się judaizmu z katolicyzmem oraz prób – także tych zakończonych sukcesem – przenikania do Kościoła katolickiego, aby mógł on uzyskać szerszy ogląd sprawy. Lektura niniejszej książki otwiera oczy na fakt, jak długo i wytrwale wrogowie Kościoła pracują nad jego zagładą.

Kościół katolicki traktuje Stary Zakon jako zamknięty, skończony raz na zawsze. Kalwin na całej linii cofnął się w tę zamarłą przeszłość, podniósł ją i wyrównał z Nowym Testamentem.

Jeszcze dalej poszli purytanie i „nowo- żydzi”, sekta, wyrosła w Polsce na gruncie przygotowanym przez arianów. Około 1570 r., nastąpił w obozie ariańskim rozłam. Większość sekciarzy odrzuciwszy dogmat o Trójcy Św. i przedwieczności Syna Bożego, oparła się o Nowy Testament, mniejszość uznała w Jezusie Chrystusie tylko jednego z proroków Jehowy i cofnęła się do Starego Testamentu, jako do niewygasłego, wieczystego źródła objawienia.

Odłam ten stał w ścisłym kontakcie z wybitnymi rabinami, którzy wówczas właśnie wytworzyli u nas szeroko znaną szkołę talmudystyczną i, korzystając z ogólnej anarchii religijnej, poczęli agresywnie zabierać głos w sprawach chrześcijańskich. W ten sposób powstała u nas sekta „judaizantów”, czyli „nowo-żydów”.

Na czele jej stanął ex-kaznodzieja kalwiński Daniel Bieliński. „Żydujący”, tj. heretycy z pierwszego wieku naszej ery, zarażeni żydowskim partykularyzmem, w niczym nie przypominają judaizantów z XVI w. i współczesnych. „Żydujący” z czasów apostolskich nosili piętno epigonów, judaizanci z epoki tzw. reformacji byli świadomymi bojownikami za sprawę żydowską, której śmiertelnego wroga widzieli w Kościele katolickim. Za czasów dyktatora Anglii Cromwella, jeden z wybitnych kaznodziei purytańskich Nathaniel Holmes – złożył publiczne oświadczenie, że pragnie stać się sługą Izraela i na kolanach służyć temu narodowi.